Totnogtoe durfden we het niet vaak aan. Uit eten met de kinderen in een restaurant dat net iets chiquer was dan de dorpspizzeria. Als er een speeltuin bij was, misschien, maar met wiebelkont Merel is het eigenlijk nergens relaxed eten.
Dat we afgelopen zondag, na een leuke wandeling rondom Harmelen, in de plaatselijke brasserie terechtkwamen, was dan ook niet helemaal gepland. Het hotel-restaurant aan de overkant zag er vreselijk uit, dus dat wilden we niet. Het was vakantie, Mark was net terug uit Brazilië én we hadden twee uur flink doorgestapt, dus we waren wel in de stemming voor iets leuks. De brasserie dus maar, die er volgens Luc 'hartstikke chique' uitzag. 'We zijn helemaal niet netjes aangekleed. Moeten we dit wel doen?', vroeg hij zich af. In de veronderstelling waarschijnlijk dat we bij een soort Librije waren aanbeland. 'Hoeveel sterren heeft deze?', vroeg hij. Merel en Tess hadden weinig twijfels, die stonden al binnen. Eén ding kon ik ze nog influisteren: niet schreeuwen, niet rennen, blijven zitten en niet huilen.
We kregen een tafeltje in de hoek. Lekkere zitbank voor Merel en mij, daar kon ze lekker op onderuit zakken. Haar schoenen, waarmee ze net in de poep had getrapt, moffelde ik weg onder tafel.
Hoewel de kinderen thuis het nodige exotische eten voorgeschoteld krijgen, durfden ze dat in dit restaurant niet aan. Dus drie keer friet met frikandel. En vooraf tomatensoep. Toen onze amuses kwamen, wilden ze wél even proeven. Schuim van asperges. En stukjes bleekselderij met geitenkaas. Mmm, best lekker. Van mijn voorgerecht bleef ook weinig over. Luc pikte de plakjes rib-eye en rauwe ham, Tess de chips van filodeeg. Hun eigen tomatensoep was vies. 'Eigenlijk is alleen die van jou lekker, mam.'
Ook qua hoofdgerecht hadden ze beter iets anders kunnen kiezen. De frietjes waren best oké. Maar mijn torentje van couscous, spinazie en cantharellen was eigenlijk veel lekkerder. Om over Marks lamskoteletjes nog maar niet te spreken.
Over hun gedrag niets dan goeds. 'Wat is dit eigenlijk?' vroeg Luc keer op keer belangstellend aan de serveerster. 'En mag ik alstublieft nog een appelsap?' hoorde ik Tess zeggen. Luc wist ook een echt restaurant-gespreksonderwerp: op Madagaskar waren pas 150 nieuwe kikkersoorten ontdekt - wisten wij dat al?
Zelfs Merel hield het twee-en-half uur vol. Oké, ze moest drie keer naar de wc en ze riep heel hard dat er maar een béétje plas in haar broek zat. Maar ze huilde maar héél zacht toen ze met haar tanden tegen de vensterbank viel. Dat ik haar had verteld dat ze stil moest zijn, dat ze anders geen ijsje kreeg, hielp waarschijnlijk wel.
Het nagerecht dat ik eigenlijk wilde, chocoladesoufflé waar ik een kwartier op moest wachten, liet ik uiteindelijk schieten. Maar verder was dit een heel verrassend en gezellig diner. 'Mijn complimenten aan de kok', riep Luc toen de serveerster ons uitliet. Merel en Tess graaiden nog wat pepermuntjes mee.
Uit eten met kleine kinderen? Je hoort mij niet meer zeggen dat het niet kan!
