Eetclubje

Hoe lang ons eetclubje al bestaat, weten we niet precies. De eerste keer dat we het organiseerden, zal 16 jaar geleden zijn. Met z'n drietjes: Annet, Welmoed en ik. Vlak daarna schoof Karin aan en een jaar of twee later Nelleke en Miranda. Goede vriendinnen uit Nijmegen, die in 1989 zes van de acht plaatsen in de eerstejaars dames roei-acht innamen.
We wilden een éétclubje, geen gezamenlijk kookclubje. Om beurten moesten we aan de bak. De opdracht: maak een bijzonder diner, liefst iets wat je nooit eerder hebt gemaakt. Experimenteer, verras en pak flink uit, terwijl de anderen achterover leunen, genieten en ondertussen lekker bijkletsen.

Inmiddels zijn we uitgewaaierd over Nederland, maar het eetclubje houden we in ere. Ups en downs delen we met elkaar. Het blijft gezellig en vertrouwd. Zes keer per jaar redden we meestal wel, alhoewel niet altijd met zijn zessen. Eenmaal afgesproken eetclubjes gaan tegenwoordig altijd door, ook als één van ons op het laatste moment toch moet afzeggen.

Wat we al die jaren stom genoeg niét gedaan hebben, is vastleggen wat we hebben gekookt. Tuurlijk, sommige hoogtepunten vergeten we niet. Haggis bij Miranda toen ze een jaar in Edinburgh woonde. En de carpaccio-salade, pas nog in Dorst. De lamskroon van Annet - wat was ze trots! - en natuurlijk de geweldige roeitocht door Leiden mét zomerse picknick. Makreel op de barbecue bij Welmoed en de 'bouwvakkerspot' toen het huis nog niet af was. Karins oosterse maal met visballetjes en loempia's. De citroentaart bij Nelleke en het oranjemaal op Koninginnedag. Eigen hoogtepunten noemen is moeilijker. Daarom maar wat ik de allereerste keer kookte. Vooraf artisjokken met een vinaigrette en als hoofdgerecht kalfsoesters in saffraansaus.

We moeten minstens 90 eetclubjes gehad hebben. En ik kan maar een paar gerechten opnoemen! Doodzonde. Daarom wordt vanaf nu alles anders. De lekkerste recepten ga ik vastleggen op dit log. Als eerste het heerlijke Italiaanse maal van Nelleke van afgelopen zaterdag, met als zalige hoogtepunten: de crostini met tomatenboter, gnocchi met salie en het sinaasappel-basilicumsorbetijs.

Een nieuw begin

Een afscheidsborrel, waar ik zelf het maaltijdbuffet voor maak, in het fijne buurtje in Amsterdam Watergraafsmeer waar ik woonde toen ik bij Maters & Hermsen begon. Symbolischer kan het bijna niet. De cirkel is rond. Donderdag 30 oktober: ik zeg mijn lieve collega's gedag en maak tegelijkertijd een nieuwe start.

'Wat is je specialiteit?', vraagt bijna iedereen die ik vertel over mijn cateringplannen. Uh, die heb ik niet. Italiaans? Nee, niet alleen. 'Hoe zou je je kookstijl dan omschrijven?' Dat weet ik wel. Pure smaken, alles kraakvers, veel groenten en versgeplukte kruiden. Niet te zwaar. De zon op je bord. Liever twintig verschillende, subtiele smaken die vechten om aandacht dan één zwaar en overheersend ingrediënt. En liever twintig kleine hapjes dan één hoofdgerecht waar ik niet alles in kwijt kan.

Ik krijg de kans om 35 collega's kennis te laten maken met mijn kookkunst, op de openingsborrel van locatie Amsterdam, tevens mijn afscheids'feest'. Mijn eerste echte cateringopdracht! Wat zal ik maken? Ik kan zo dertig gerechten verzinnen. Het valt niet mee om te kiezen. Houd het overzichtelijk, spreek ik mezelf toe. Blijf binnen het budget. Nee, nog strenger: zorg dat je erop verdient! Met het feestthema - Halloween - in het achterhoofd, kies ik uiteindelijk voor: mijn eigen favoriete pastasalade, een eerder beproefde rijstsalade, een couscoussalade geserveerd in een uitgeholde pompoen, Griekse, Spaanse én Noord-Afrikaanse gehaktballetjes, een gevuld brood met mozzarella, basilicum en rauwe ham, twee plaatpizza's - één met verse, groene kruiden en knoflook, de ander met pompoen en geitenkaas - en stokbrood met champignontapenade, gemarineerde geitenkaasjes en yoghurt-spinazieraïta.

Het valt in de smaak. Gesmuld wordt er, gelukkig. En één collega helpt me een eind op weg met het benoemen van mijn specialiteit. 'Wat een heerlijk Mediterraan buffet', verzucht hij.

Chique en simpel: gnocchi met boter en salie

Stap voor stap gnocchi die lukken! Tussengerecht voor 6 personen:

1 kg kruimige aardappels
1 eidooier
3 el geraspte parmezaanse kaas
250 g bloem

Stap 1
Verwarm de oven voor op 180 graden celsius. Was en droog de aardappels en prik met een vork gaatjes in de schil. Leg ze 50 minuten op een rooster in de voorverwarmde oven. De aardappels worden hierdoor mooi droog gaar, waardoor het deeg niet te zwaar wordt.

Stap 2
Pel de aardappels en pureer ze in een zeef of pureeknijper boven een kom.

Stap 3
Voeg eidooier, kaas en beetje bij beetje de bloem toe.

Stap 4
Kneed het mengsel tot een soepel deeg. Voeg eventueel nog wat bloem toe als het te plakkerig is. Neem de tijd en bestrooi je handen vooraf met bloem.

Stap 5
Bestrooi het werkblad met bloem. Verdeel het deeg in 6 delen en maak van elk stuk een rol van 2 cm doorsnee.

Stap 6
Snijd de 6 rollen in stukjes van 1,5 cm lengte en bestrooi licht met bloem. Voor gevorderden: rol ze vervolgens heen en weer over de tanden van een vork voor chique ribbels. Kook de gnocchi in porties in een ruime pan met kokend water en zout. Reken op 1 à 2 minuten vanaf het moment dat het water weer kookt. De gnocchi zijn gaar als ze naar boven komen.

Verhit voor de saus 50 g roomboter, roer er 4 el fijngehakte salie door. Giet over de gnocchi en strooi er nog wat salie en versgemalen peper over.

Sorbetto di Limone al Basilico

Recept voor citroensorbetijs met basilicum, waarin de smaak van citroen de toon zet en de basilicum voor een mysterieus tintje zorgt.
Neem 8 biologische citroenen en 2 biologische sinaasappels, was ze en dep goed droog. Schil de vruchten dun, laat de witte onderschil zitten. Doe de schilletjes in een steelpan, voeg 350 gram fijne kristalsuiker en 6 dl water toe. Breng aan de kook en laat zachtjes doorkoken tot de suiker helemaal is opgelost. Laat het gezoete sap op halfhoog vuur vervolgens 3 à 4 minuten goed doorkoken. Laat daarna afkoelen. Schep de schilletjes uit de koude siroop. Pers de citroenen en sinaasappels, zeef het vruchtensap en voeg samen met een flinke handvol in stukjes gescheurde basilicumblaadjes toe aan de siroop. Draai het mengsel in een ijsmachine tot sorbetijs.

Recept voor hemelse tomatenboter

Fruit 2 fijngehakte sjalotjes goudgeel in 2 el olijfolie, voeg een fijngehakt teentje knoflook toe en fruit 1 minuut mee. Roer 2-4 tl rode tabasco (let op, het wordt snel pittig!), 2 el tomatenpuree en 2 fijngehakte zongedroogde tomaatjes door het mengsel. Draai het vuur uit en laat afkoelen. Roer samen met 2 el fijngeknipt bieslook door 100 g zachte boter. Héérlijk op crostini. Zeker genoeg voor vier personen.

Koekkruimels

We komen tegenwoordig drie keer in de week in Waddinxveen. Tegenover de turnhal van Luc zit een ambachtelijke stroopwafelbakkerij, Markus. Als we aan komen rijden, zweeft de heerlijk zoete bakgeur onze auto binnen. De kinderen - ook Tess en Merel rijden regelmatig mee - kijken op van hun dvd-schermpjes. 'Mmmm. Gaan we weer, mam?' Ja, dat doen we. Binnen zit een vriendelijke dame aan het eind van een lopende band. Ze pakt tientallen versgebakken wafels in zakjes. 'Willen jullie er één?' Ja hoor, maar daar komen we eigenlijk niet voor. 'Voor 60 cent koekkruimels graag.' De vrouw loopt naar achteren en komt terug met een enorme plastic zak vol met nog warme stukjes wafel. Dáár komen we voor. De restjes. Maar oh zo lekker. Luc krijgt er een paar in zijn broodtrommel, voor na de training. De rest nemen we gauw mee terug naar Wilnis. Halverwege worden we al een beetje misselijk. Nog één handje dan.

Thuisgekomen vul ik twee voorraadpotten, en nog is er over. Toch maar eens bedenken wat ik hier mee kan maken. Oh ja, de koelkast ligt vol appels. Een bodem van fijngestampte kruimels met boter, dan een flinke laag appels, afgetopt met nog meer wafelkruimels. Een uurtje in de oven. Heerlijke appeltaart!

Volgende week haal ik weer nieuwe. Dan roer ik ze denk ik door het slagroom-kaneelijs, dat ik toch al zelf wilde maken. Of als kruimellaag over ander vers fruit.
Waar dat turnen van Luc al niet goed voor is ...

Gewoon spaghetti

'Mam, wanneer eten we weer eens gewoon spaghetti?', vraagt Tess terwijl ze het laatste hapje ossobuco van haar bord opslobbert. Ik wilde dit weekend eens flink culinair uitpakken. Gegrilde zwaardvisrolletjes - gevuld met tonijn, citroen, munt en lente-uitjes - en zachte, zoete uien uit de oven op zaterdag. En ossobuco met saffraanrisotto op zondag. Uren in de keuken, met als resultaat: fantastisch lekker eten, waar we op het gemakje van genieten. De kinderen doen dapper mee. Merel wil nog meer 'kip', Luc wist niet dat uitjes zo lekker konden zijn en volgens Tess lijkt de ossobuco precies op tomatensoep. En laat dat nou haar lievelingsgerecht zijn.

Eerlijk is eerlijk, zo gaat het niet altijd. Ook wij moeten wel eens ieder hapje naar binnen praten. Maar over het algemeen heb ik niks te klagen over de smaak en nieuwsgierigheid van mijn kinderen. Ik kan ze de meest exotische gerechten voorschotelen, en meestal vinden ze het 'best lekker'. Behalve de safraanrisotto, die ging ze net iets te ver. En het hele weekend was misschien toch net iéts te culinair. Daarom staat er als beloning maandag een heerlijke pan spaghetti op tafel. De saus is gemaakt van de overgebleven ossobuco, dat wel. Het unanieme oordeel: nog nooit smaakte de pasta zo goed!