Gewoon spaghetti

'Mam, wanneer eten we weer eens gewoon spaghetti?', vraagt Tess terwijl ze het laatste hapje ossobuco van haar bord opslobbert. Ik wilde dit weekend eens flink culinair uitpakken. Gegrilde zwaardvisrolletjes - gevuld met tonijn, citroen, munt en lente-uitjes - en zachte, zoete uien uit de oven op zaterdag. En ossobuco met saffraanrisotto op zondag. Uren in de keuken, met als resultaat: fantastisch lekker eten, waar we op het gemakje van genieten. De kinderen doen dapper mee. Merel wil nog meer 'kip', Luc wist niet dat uitjes zo lekker konden zijn en volgens Tess lijkt de ossobuco precies op tomatensoep. En laat dat nou haar lievelingsgerecht zijn.

Eerlijk is eerlijk, zo gaat het niet altijd. Ook wij moeten wel eens ieder hapje naar binnen praten. Maar over het algemeen heb ik niks te klagen over de smaak en nieuwsgierigheid van mijn kinderen. Ik kan ze de meest exotische gerechten voorschotelen, en meestal vinden ze het 'best lekker'. Behalve de safraanrisotto, die ging ze net iets te ver. En het hele weekend was misschien toch net iéts te culinair. Daarom staat er als beloning maandag een heerlijke pan spaghetti op tafel. De saus is gemaakt van de overgebleven ossobuco, dat wel. Het unanieme oordeel: nog nooit smaakte de pasta zo goed!