Koekkruimels

We komen tegenwoordig drie keer in de week in Waddinxveen. Tegenover de turnhal van Luc zit een ambachtelijke stroopwafelbakkerij, Markus. Als we aan komen rijden, zweeft de heerlijk zoete bakgeur onze auto binnen. De kinderen - ook Tess en Merel rijden regelmatig mee - kijken op van hun dvd-schermpjes. 'Mmmm. Gaan we weer, mam?' Ja, dat doen we. Binnen zit een vriendelijke dame aan het eind van een lopende band. Ze pakt tientallen versgebakken wafels in zakjes. 'Willen jullie er één?' Ja hoor, maar daar komen we eigenlijk niet voor. 'Voor 60 cent koekkruimels graag.' De vrouw loopt naar achteren en komt terug met een enorme plastic zak vol met nog warme stukjes wafel. Dáár komen we voor. De restjes. Maar oh zo lekker. Luc krijgt er een paar in zijn broodtrommel, voor na de training. De rest nemen we gauw mee terug naar Wilnis. Halverwege worden we al een beetje misselijk. Nog één handje dan.

Thuisgekomen vul ik twee voorraadpotten, en nog is er over. Toch maar eens bedenken wat ik hier mee kan maken. Oh ja, de koelkast ligt vol appels. Een bodem van fijngestampte kruimels met boter, dan een flinke laag appels, afgetopt met nog meer wafelkruimels. Een uurtje in de oven. Heerlijke appeltaart!

Volgende week haal ik weer nieuwe. Dan roer ik ze denk ik door het slagroom-kaneelijs, dat ik toch al zelf wilde maken. Of als kruimellaag over ander vers fruit.
Waar dat turnen van Luc al niet goed voor is ...