Gelukzalige gezichten

Het is zover. Gusto! Catering is in business... Wat begon als een 'idee voor de toekomst', is na één maand al werkelijkheid. Afgelopen zaterdag deed ik de 'hapjescatering' op een feest bij iemand in het dorp. Zomaar ineens had ik de opdracht. Via-via gekregen.
Leuke mensen die mijn mediterrane hapjes wel aandurfden. Dat ik ze bij onze kennismaking al wat liet proeven, vonden ze volgens mij wel amusant. En misschien trok dát ze wel over de streep. Een persoonlijke aanpak, verre van standaard. Het was even aftasten. Wat wilden zij precies? 'Iets exotischer dan bitterballen'. En wat bood ik aan? Uiteindelijk kozen ze voor acht hapjes, die ik zou maken, brengen en in ieder geval één maal aan de 40 verwachte gasten rond zou delen.
Aan dat laatste moest ik eerlijk gezegd wennen. Bedenken, inkopen en dan de keuken in: dát is wat ik leuk vind. Maar bedienen? Dat maakte in mijn hoofd nog geen onderdeel uit van het concept.

Twee dagen later kijk ik terug op een geslaagde avond. De voorbereiding was grondig, de uitvoering liep daardoor gesmeerd. En laat ik nou vooral van de bediening genoten hebben! De gelukzalige gezichten van de twee 'oudjes' in de hoek, die geen genoeg kregen van de geitenkaastruffels en gegratineerde mosselen. Het groepje dames dat precies wilde weten wat er allemaal in de balletjes, smeersels, toppings en sausjes zat. De vier heren die ieder hapje maar meteen drie keer pakten. En de gastvrouw die me keer op keer liet weten hoe lekker alles was, zelf ook met de schalen rondging en trots vertelde dat ze al drie van mijn visitekaartjes had uitgedeeld.

Wekelijks wil ik dit (voorlopig) niet doen. Daarvoor kost het te veel tijd en levert het te weinig op. Ik wil het kleinschalig houden, exclusief en persoonlijk. Maar zo nu en dan een opdracht, om hele dagen schrijven af te wisselen? Graag!